در آستانه دهمین دوره ریاست جمهوری، مؤسسه زنان و کودکان رهیاب بر آن است تا در جهت حفظ حقوق کودکان به منظور حمایت از کودکان در معرض آسیب، مطالبات واقعی خود را مطرح کند تا از یک سو چالش های اصلی و نگران کننده حوزه کودک به مثابه دغدغه ای اصلی، مورد توجه مسئولان و افکار عمومی واقع شود و از سویی دیگر، پدیده خشونت علیه کودکان با نگاهی آسیب شناختی در سیاست گذاری ها و برنامه ریزی های کلان کشوری مورد بحث و مداقه کارشناسی قرار گیرد.در این راستا موارد زیر بعنوان اهم مطالبات حوزه کودک، مورد درخواست است:

1- توجه جدی به پدیده کودک آزاری به عنوان یکی از جدی ترین بحران های اجتماعی در قالب خشونت های جسمی، جنسی و عاطفی که هر ساله با قربانی کردن شمار زیادی از کودکان ، به منزله مصداقی واقعی از نقض حقوق کودکان محسوب شده و به عنوان معضلی در خور تامل، نیازمند سیاست گذاری های دراز مدت است ضمن آنکه رهایی از چنین بحرانی با ابعاد نگران کننده آن،بدون اعمال تغییرات مناسب در سیستم حقوقی و ضمانت اجرایی کیفری متناسب با چنین تغییراتی چندان امکان پذیر به نظر نمی رسد.

2-توقف کامل اعدام کودکان و نوجوانان زیر 18 سال که همواره به عنوان یکی از دغدغه های اساسی جامعه مدنی و فعالان حقوق کودک، مورد بحث و مناقشات فراوانی بوده و علی رغم اعتراضات جدی حقوقی و کیفری مبتنی بر تغییر سن قانونی مسئولیت کیفری اطفال در مقررات داخلی، فرآیند اعدام کودکان زندانی همچنان به عنوان چرخه ای معیوب در سیستم قضایی کشوری ادامه داشته و لزوم پیگیری جدی توسط دولت جدید را می طلبد.

3- لزوم بررسی پدیده کودکان کار به مثابه یک آسیب جدی اجتماعی از نقطه نظر جامعه شناختی، روان شناختی و حقوقی و اخذ تصمیمات جدی برای ساماندهی بیش از 5/1 میلیون کودک کار در سراسر کشور که با روندی افزایشی و فرسایشی،کودکان را در بهره گیری از طبیعی ترین حقوق کودکی خود، با موانع اساسی روبرو کرده است.

4- لزوم توزیع امکانات آموزشی-تحصیلی برای همه کودکان و نوجوانان به منزله بهره مندی از حقوق آموزشی برابر که بدون اعمال برنامه ریزی های منظم و ساختمند آموزشی و ایجاد امکانات تحصیلی کارآمد، استاندارد و در عین حال قابل دسترسی برای عموم کودکان، میسر نخواهد بود.

5- ممانعت از به کارگیری خشونت در نهادهای آموزشی به مثابه اقدامی پیشگیرانه در جهت کودک آزاری.چنانچه استفاده از شیوه های پرورشی و آموزشی مبتنی بر تنبیه و توجیه اقدامات خشونتی در قالب عناوین تربیتی، به عنوان مهم ترین عامل تهدید کننده امنیت فیزیکی و روانی دانش آموزان به شمار آمده و جایگاه مدارس را به عنوان مکانی امن برای حضور و تحصیل کودکان با ابهامی اساسی روبرو می کند.

6-به کارگیری اقدامات حمایتی و تربیتی در قالب برنامه ای فراگیر و همه جانبه ،نسبت به اطفال بزهکارو کودکان بی سرپرست و بدسرپرست،به منظور پیشگیری از فقر، آسیب دیدگی و انحراف اجتماعی و شیوع رفتارهای خشونت آمیز در جامعه کودکان و نوجوانان.

7-لزوم اقدامات جدی در حوزه کنترل قاچاق،گروگانگیری و رباییدن کودکان که بویژه در سال های اخیر به عنوان یکی از جدی ترین تهدیدات سلامت و امنیت اطفال، مطرح شده است و مبین نگرش های ابزاری به کودکان به مثابه اشیاء قابل خریدو فروش نیز  حاکی از به مخاطره افتادن امنیت موجود در فضای شهری برای حضور کودکان است.

8- ممانعت از ازدواج اجباری کودکان و نوجوانان که در چهارچوب تدابیر امنیتی مدنی و ایجاد بسترهای فرهنگی مناسب،مانع از بحران های جدی و انحرافات بلند مدت اجتماعی چون پدیده فرار کودکان و نوجوانان خواهد شد.

9-ایجاد امکانات کافی در راستای نهادینه کردن آموزش های پیشگیرانه در حوزه جرائم و خشونت های علیه کودکان در انحاء گوناگون در سایه توجهات کارشناسانه و بررسی های ساختاری معضل خشونت ، از طریق تاسیس ارگان تخصصی ویژه ای در جایگاه متولی رسیدگی و انتشار آمار مربوط به خشونت های وارده علیه کودکان.

10- فراهم کردن امکانات پزشکی و ارائه خدمات درمانی اجتماعی مقتضی، به منظور ترویج سلامت جسمانی-روانی کودکان از طریق اختصاص تدابیری برای اجباری ساختن بیمه کودکان زیر 18 سال.