کودک‌آزاری جنایت پنهان جهان ماست. جنایتی که نه تنها نسل حاضر خود بلکه نسلهای آینده را نیز نابود می‌کند کودکی که تنبیه‌بدنی، تهدید و یا مقایسه می‌شود. کرم ابریشم بی‌پناهی است که پیله معصومیت و شادیش با دشنه بی‌حوصلگی و نا‌آگاهی ما از هم دریده شده وممنوع از پروانه شدن تن زخمی و رنجور خود را در تلاشی نابرابر به دنبال بالهای خود برای بقاء به زمین می ساید و چه بسا که خود نیز ازسر خشم و درماندگی گاه خشونت متوسل شود.

  کودک آزاری نه رنجور کردن یک کرم ابریشم و یا پرپر کردن یک شاخه‌گل که نابودی پرواز است و تیشه به ریشه هرچه سرسبزی است و حیات. چرا که تنها راهی است که آموخته است. راهی که ما به او آموخته‌ایم.هرگاه عصبانی یا ناراحت شدی، هرگاه که خواسته‌ات آن‌گونه که تو خواستی و در آن زمان که تو مایل بودی برآورده نشد.فریاد بزن، تهدیدکن، ناسزا‌بگو و تحقیر کن. دستت را بلند کن و بر هر‌چه مانع فرود آر. آنگاه به خواسته‌ات خواهی رسید و نامش را تربیت بگذار و اصلاح دیگران و این یعنی تسلسل چرخه معیوب خشونت که دیر یا زود دامنگیر خودمان خواهد شد.